Kırmızı Pazartesi

"Beni Öldürdüler, Wene Hala..."

Kırmızı Pazartesi aşağı yukarı 100 sayfalık bir cinayet romanı. Kitabın kapağında 1982 yılında Nobel Ödülü aldığına dair bir vurgulama yapılmış. Benim okuduğum versiyonu Can Yayınevi'ne aitti.

Kapağı genel olarak incelediğimizde cinayeti işleyen ikiz kardeşler Pablo ve Pedro Vicario ile arka taraftaki beyaz yatağın yanında,cinayetin işlenme sebebi olan hanım kızımız Angela Vicario'yu temsili olarak görüyoruz. Soldaki tavşan da tahmin ediyorum ki cinayet kurbanı Santiago Nasar'ı temsil ediyor. Bir genç kızın zorla evlendirildiği düğün gecesinde,bekaretini daha önceden kaybetmiş olduğunun anlaşılması üzerine ikiz kardeşlerine,bekaretini kime kaybettiğini söylemesi üzerine ikizlerin,tabiri caizse aile namusuna sahip çıkma sorumluluğuyla işledikleri bir cinayeti anlatıyor.

İkizler gördükleri herkese,Santiago Nasar'ı öldüreceklerini,içten içe birinin çıkıp engellemesini isteyerek,söylemelerine rağmen kimsenin engellememesi ve aslında bir halkın işlenmesine göz yumduğu bir cinayeti anlatıyor. Bu kitapta beni en çok etkileyen sanırım cinayetin sonunda kurbanın sıcağı sıcağına ayağa kalkıp yürürken halasıyla kurduğu diyalogda sarf ettiği şu cümle olmuştu:

Santiago Nasar'ın evine doğru emin adımlarla yürüdüğünü gören halası:

"Santiago,yavrum!" diye bağırmıştı." Neyin var?"

Santiago Nasar onu tanımıştı.

"Beni öldürdüler,Wene Hala." demişti.

Aslında cinayetin işlenme tarihi ve saati bile tüm ahali tarafından bilinirken,o zavallı ikizlerin kimseyi öldüremeyeceğini veya önceki günün sarhoşluğuyla atıp tuttuklarını düşünenlerin sayısı çoğunlukta olduğundan Santiago Nasar'ı son ana kadar kimse adamakıllı uyarmamıştı. Santiago Nasar haklıydı,onu öldürdüler. Aldığı tüm bıçak darbelerinde her gün yüz yüze baktığı kişilerin suçu ve ihmali vardı. Ve muhtemelen kitabı okuduktan sonra akıllarda kalan tek soru işareti,gerçekten Santiago Nasar'ın suçlu olup olmadığıydı. Ve bunu bulmak da,biten kitabın ardından okuyucunun yorumuna bırakılmış...